Razlika između inačica stranice »Krešimir Baranović«

bez sažetka
Kao stvaralac, Baranović je jedna od najmarkantnijih ličnosti nacionalnog smijera u novijoj hrvatskoj i jugoslovenskoj muzici. S posebnim afinitetom prema ruskoj muzici, što se ogledalo i u njegovoj reproduktivnoj dijelatnosti, on se nadovezuje na ranog [[Igor Stavinski|Stravinskog]] (''Petruška''), ali, oslanjajući se i na narodni melos, stvara sopstveni muzički jezik, čiju sočnost i bogatstvo crpi i iz svoga majstorskog poznavanja orkestra.
 
Kao prevashodno [[Opera|operski]] dirigent, on daje svoje najbolje stranice u scenskim i vokalno-instrumentalnim dijelima, a svojim dijelom ''[[Licitarsko srce]]'' otpočinje novu epohu u razvoju savremenog [[balet|baleta]] u nas. Od scenskih kompozicija spomenućemo opere ''Striženo-košeno'' (na tekst [[Gustav Krklec|Gustava Krkleca]], [[1932]].) i ''Nevestu od Cetingrada'' (prema [[August Šenoa|Šenoinoj]] noveli, 1951.), zatim balete, koji su, osim pomenutog, ''Imbrek s nosom'' (1935.) i ''Kineska priča''. Osim ovih dela, u njegovom opusu treba istaknuti ''Simfoniettu'' (1939.), ''Simfoniettu'' za gudače (1951.), ''Simfonijski scherzo'' (1921.), rapsodiju ''Pesma guslara'' (1943.), cikluse za glas i orkestar ''Z mojih bregov'' (1927.), ''Moj grad'' (1943.) i ''Iz osame'' (1944.), solo pesme, horove i filmsku muziku, a u poslednjem periodu simfonijsku poemu ''Pan'' (1957.) i kantatu ''Goran'' (1960.) na stihove [[Ivan Goran Kovačić|Ivana Gorana Kovačića]].
264

uređivanja