Otvori glavni izbornik

Beg (tur.: bey - „gospodin”) je naslov koji se tradicionalno koristio za vođe manjih turkijskih plemenskih grupa. U povijesnim dokumentima brojne turske i perzijske vođe nosile su naslove beg bey (bej) ili beigh (bejg), a sve imaju jednako značenje: vođa, starješina, knez, časnik ili glavar. Upravna jedinica ili vilajet (tur.: vilayet) u kojem je beg vladao nazivao se beylik, odnosno begovina, što okvirno podrazumijeva „emirat” ili „kneževinu”.

Prva tri vladara Osmanskog Carstva nosili su naslov bega, a ne sultana. Murat I. je bio prvi koji je 1383. godine kalif iz Kaira imenovao sultanom. Od tada se naslov beg odnosi na namjesnika osmanskog vilajeta (provincije). Budući da je Osmansko Carstvo u tom vremenu bilo bez neke snažne centralne vlasti, važnije udaljene provincije bile su sklone autonomiji pa su begovi praktički postali nezavisni vladari. U 15. stoljeću vladari važnijih gradova poput Burse i Edirnea nosili su naslov bega, a kasnije ju je uzeo i vladar suverenog Tunisa.

Krajem 19. stoljeću „beg” je sveden na počasni naslov koji otpilike odgovara engleskom naslovu sir. U današnjoj Turskoj i Azerbejdžanu, beg kao naslov ima značenje „gospodina”.

PovezniceUredi

LiteraturaUredi